hüseyin coşgun

İnsanlığın Gönlündeki Gül


.

Ey Nebi!



Gönlümüz Sende bizim.

Kırık dökük, kirli paslı bir gönül taşıyorsak bile, gönlümüzün en temiz yerini Sana ayırdık Can Efendimiz. Sana ayırdığımız gönül odamız pırıl pırıldır. İsterdik ki, kalbimizin bütün odaları ak pak, pür nur olsun. Ama başaramadık yâ Rasûlallah! Kötü şeylerle doldurduk onları. Onun için karardık zaten. Dünya ve dünyalıklar istila etti bizi…Fakat bütün bunlara rağmen, bir odacığını olsun temiz tutmayı başardık kalbimizin. Hani, her evde misafir odası olur ya; hani orası sürekli temiz tutulur da, oraya çoluk çocuk sokulmaz ya. İşte biz de kalp odalarımızdan birini, sadece Sana ayırdık yâ Rasûlallah! Sana ve sevgili Ashabına…

Sizleri, işte bu odamıza davet ediyoruz.

Gelir misiniz yâ Rasûlallah!

Şeref verir misiniz bize de!

Gönder Rabbim, gönder artık Gülümüzü…

Senin için ayırdığımız kalp odamıza teşrif edince, diğer odalar da gerçek anlamını bulur ancak.

Senden ötürü, komşuluğundan dolayı onlar da düzelip nurlanır.

Ey Gül kokulu Gül peygamber!.. Seni andıkça, dikenler bile tümüyle Güle dönüşüyor.

Senin Gülü ve Gül kokusunu sevdiğini biliyoruz yâ Rasûlallah.Bu gözle bakıyoruz Güllere…

Bu düşünce ile kokluyoruz onları…Ve biz, gecelerde, gündüzlerde açıp türlü renklere bürünmüş ellerimizi dua ederken Allah’a hep O’nu da anıyoruz. İçimizde dolaşmış, güneşimizi paylaşmış, aç kalmış, karnına taş bağlamış o güzel insanı: Allah’ın sevgilisini.

İncitmedi hiç kimseyi.
Mekke’de, Medine’de, Taif’te…
Ne kâtili, ne cahili, ne anneyi, ne de babayı…
Ne de bir çocuğu…
Eğilirdin namaz kılarken omuzlarına tırmanırdı Hasan ve Hüseyin, sevgili torunların.
Kızmazdın, okşardın, severdin ey Nebi.
Ve bizler, yani yeryüzü tarihini yaşayan ve okuyan insanlar, senin evinden yurdundan,
Mekke’nden uzaklaştırılışını ve gizlice Medine’ye gidişini gördük.
Bir gül oldun insanlığın gönlünde. Gül ile anlattık seni, gül kokusuyla doldu dünyamız.
Eşin, dostun, çevren aç kaldıysa, çıplak kaldıysa onlardan çok üzüldün, onlardan çok çalıştın ve kurdun medinemizi, kurdun sitemizi ve aydınlattın kalbimizi.
Işıltı dolu bir dünya bıraktın ardında; çünkü ışıktın bütün arşa ve arza.
Sevgiliydin, en sevgiliydin, Allah’ın sevgilisiydin ey Nebi!
Biz, âlemlerin sahibine kul, köle olma gayretini senden öğrenirken; sen, bize bunları öğretirken, karanlıktaki ruhlarımızı aydınlığa çağırırken, sen Âlemlerin Sahibine sevgili olmuştun.
“Sevdim seni Mabuduma canan diye sevdim.”
Odur ki saadetimiz ümmetinden olmakla bahtiyarız.
Gül-i Muhammedî’yi sinelerimize yerleştirme arzusunda,
Ezan-ı Muhammedî’nin ardından koşma cehdindeyiz.
Ey Nebi! Bizim gülümüzsün, bizim hayat suyumuzsun ama hayat suyumuzu kurutmak, hayat gülümüzü koparmak isteyen, karanlıkta kalmış ruhlar var ve onlar, sırtımızda ve onlar karşımızda. Bir bir kırılıp dağılsa da kuleleri, yeniden yeniden dikiyorlar kaleleri karşımıza.
Ey Nebi!
Ey pırıl pırıl İslâm sitesinin mimarı,
Kalp ülkesini ve dünya devletini aynı ihtişamla kurup hasır üstünde geceleyen âlemin sevgilisi!
Daha dünyamıza gözlerini ilk açışında düşündün bizi ve
“Ümmetim, ümmetim” diye sızladın, ağladın, yalvardın.
Kevser ırmağı başında bir halka olup Nûr-u Muhammedî’ye kanmak…
Bu hayal yakıp kavurur bizi.
Ateşimiz eksilmesin, aşkımız, rüyamız, şevkimiz ve üzerimizde gezinip duran koruyucu meleklerimiz.
Budur, dileğimiz Ey Nebi!
Kalbime eriyişin ve gözyaşının tadını ver.
Kalbim eridikçe Allah’a ve sana yaklaşıyorum.
Kalbim inceldikçe kendimi buluyorum.
Kendimi buldukça yanıyor içimde ilahi nur.
Ateşimi eksiltme ey İlahi!

.

Mustafa Oğuz